Als ik met mijn hond Jill ga wandelen in de duinen, ervaar ik op een gegeven moment geen kloktijd meer, ik kom in een andere tijdsbeleving. Mijn zintuigen worden geprikkeld, intensiteit van kleur, geur, geluid en voelen neemt toe. Piekerende gedachten lossen op. Er komt ruimte vrij in mijn denken. Ik krijg oog voor detail en begin het bijzondere in het gewone te zien. Het blad van een boom wordt een wereld van structuren als ik deze van heel dichtbij bekijk. Verder om me heen kijkend zie ik dezelfde structuren terug in de ritmiek van takken en bomen. Een netwerk van structuren zoals een plattegrond van een stad, die door straten, wegen en kanalen met elkaar in verbinding staan. Een dynamische complexiteit van structuren die een gigantische samenleving vormt. In een paar seconden een waanzinnige reis van blad naar een dynamische samenleving en weer terug. Een wisselwerking tussen mijn binnen- en buitenwereld. Prikkels,gevoelens en gedachten transformeren in een dynamische stroom van creatieve impulsen en ideeën. Een moment dat ik me ten diepste verwonder en me bewust ben van een bewogen worden in en om mij heen, waardoor ik alles in een groter perspectief zie.